Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 093 961 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Witamy na bloogu naszej Biblioteki !!!

Wiersze o teatrze.

wtorek, 27 marca 2012 9:18
Skocz do komentarzy

 

 

Po co jest teatr?

 

Ta drabina to schody do nieba,

a ta miska to księżyc.

Tamten miecz to zwyczajny pogrzebacz,

A z garnków są hełmy rycerzy.

 Ale kto w te czary wierzy?

 

To jest teatr.

A teatr jest po to, żeby wszystko było inne niż dotąd.

Żeby iść do domu w zamyśleniu,

w zachwycie .

I już zawsze w misce księżyc widzieć.

 

Joanna Kulmowa

 

 

 

To Teatr

 

To nic, że jeszcze dokucza kolan osłabłych drżenie

a rozeschnięte krzesła tak skrzypią gdzieś obok sceny.

Już zaraz wbiegnę, odśpiewam modlitwę dziewic lirycznych

Na gałąź warkocz zarzucę i zwisnę lekko i ślicznie.

 

To Teatr! Koło magiczne pod księżycem umownym.

Tu mogę wieczorem płakać i wierzyć w potęgę słowa.

 

Nina Andrycz

 

 


 

Teatr

 

Jest amant kanciasty, krawiecki manekin.

I chudy nieboszczyk, i głupi arlekin,

I jeden zdziwiony w kąciku.

 

Dlaczego pan płacze? No niech pan przestanie!

Nie można, doprawdy... – „Panowie i panie...

Ja cierpię!...” (I zastygł w okrzyku)

 

Kostusia o chichotka zza kulis się śmieje...

Pan blednie? Drobnostka! Tak zwykle się dzieje!

Pan serio uwierzył? to kpiny!

 

o... tan się zakrada... już stoi przy ścianie

i nożem rozpruwa frakowe ubranie –

- Ach, patrzcie, trociny! trociny!

 

Julian Tuwim

 z tomu „Sokrates tańczący”, 1920

 

 

* * *

 

Kochany Panie

 

I ciągle widzę ich twarze,

ustawnie w oczy ich patrzę -

ich nie ma - myślę i marzę,

widzę ich w duszy teatrze.

 

Teatr mój widzę ogromny,

wielkie powietrzne przestrzenie,

ludzie je pełnią i cienie,

ja jestem grze ich przytomny.

 

Ich sztuka jest sztuką moją,

melodię słyszę choralną,

jak rosną w burzę nawalną,

w gromy i wichry się zbroją.

 

W gromach i wichrze szaleją

i gasną w gromach i wichrze -

w mroku mdlejące i cichsze -

już ledwo, ledwo widnieją -

znów wstają - wracają ogromne,

olbrzymie, żyjące - przytomne.

 

Grają - tragedię mąk duszy

w tragicznym teatru skłonie,

żar święty w trójnogach płonie

i flet zawodzi pastuszy.

 

Ja słucham, słucham i patrzę -

poznaję - znane mi twarze,

ich nie ma - myślę i marzę,

widzę ich w duszy teatrze!

 

Stanisław Wyspiański

 

 



 


Podziel się
oceń
0
0


Komentarze do wpisu

Skocz do dodawania komentarzy
  • dodano: 07 marca 2014 20:04

    :)

    autor Emi

Komentuj z OpenID

Zapamiętaj Nick

Zapamiętaj Blog

Wstaw emotikona

Akceptuję regulamin i zobowiązuję się do przestrzegania jego postanowień.

piątek, 18 kwietnia 2014

Licznik odwiedzin:  18 742  

Kalendarz

« kwiecień »
pn wt śr cz pt sb nd
 010203040506
07080910111213
14151617181920
21222324252627
282930    

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 18742
Galerie
  • liczba zdjęć: 415
Punkty konkursowe: 0
Bloog istnieje od: 946 dni

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl